महाबोधी पूजा

महाबोधी पूजा

यस्स मुले निसिन्नो व सब्बरि विजयं अका
पत्तो सब्बयूतं सत्था वंदे तं बोधि पादपं ।।
इमे हे ते महाबोधि लोक नाथेन पुजिता
अहम्पि ते नमस्सामि बोधिराजा नमस्त्थुते ।।

परित्रण पाठ

विपत्ति पटि विहाय, सब्ब सम्पति सिध्दिया ।।
सब्ब-रोग विनासाय, भवे दिघायु दायकं ।।
सब्ब-दुक्खा विनासाय, भवे निब्बान सन्तिके
भन्ते अनुग्गहं कत्वा परित्तंब्रुथ मंगलं ।। 1।।

समंता चक्क वालेसु, अत्रा गच्छंतु देवता ।।
सध्दम्म मुनि राजस्स, सुणन्तु सग्ग मोक्खदं ।।

धम्मसवण कालो, अयं भदन्ता ।।
धम्मसवण कालो, अयं भदन्ता ।।
धम्मसवण कालो, अये भदन्ता ।।2।।

येसन्ता सन्त चित्ता तिसरणं सरणा एत्थ लोकं तरे वा ।।
भुम्मा भुम्माच देव गुण गण गहण व्यावता सब्ब कालं ।।
एते आयुन्तु देवा वर कनक मये मेरु राजे वसन्तो ।।
सन्तो सन्तो सहेतुं मुनिवर वचनं सौतु मग्ग सुमग्ग ।।3।।

सब्बेसु चक्क वालेसु, यक्खा देवाच ब्रम्हनो ।।
यं अम्हेहि कंत पुयंग्, सब्ब सम्पत्ति साधकं ।।
सब्बेतं अनुमोदित्वा,समग्गा सासनरता ।।
पमाद रहिता होन्तु, आर क्खासु विसेसतो ।।4।।

सासनस्सच लोकस्स, वुङिढ भवतु सब्बदा ।।
सासनम्पि च लोकच्च, देवा रक्खन्तु सब्बदा ।।
सध्दिं सुखी होन्तु, सब्बे परिवारे हि अत्तनो ।।
अनिद्या सुमना होन्तु, सह सब्बेहि ज्ञातिभि ।।5।।

राज तो वा चोर तो वा,
मनुस्स तो वा, अमनुस्स तो वा
अग्गी तो वा उदक तो वा
पिसाच्च तो वा, खानुक तो वा ।।
कणटक तो वा, नक्ख-त्ततो वा ।।
जनपद रोगतो वा, असध्दम तो वा ।।
असन्दि ढ्ठि तो वा असप्पुरिस तो वा।।
चण्ड-हत्थि अस्स मिग गोण ।।
कुक्कर-अहि विच्छिका
मणि सप्प दीपि-अच्छ-तरच्छ
सुकर महिस यक्ख सादीहि ।।
नाना भय तो वा, नाना रोग तो वा
नाना उपद्द वतो वा, सब्बे आरक्खं गण्हतु ।।6।।

धम्म पालन गाथा

सब्ब पापस्स अकरणं कुसलस्स उपसंपदा ।
सचित्त परियोद पनं एतं बुध्दानु सासनं ।। 1।।

धम्मं चरे सुचरीतं न तं दुच्चरितं चरे ।
धम्म चारी सुखं सेति अस्मिं लोके पर म्हिच ।।2।।

न तावता धम्म धरो यावता बहु भासति ।
यो च अप्पम्पि सुत्वान ध्म्मं कायेनं पस्सति ।
सवे धम्म धरो होती यो धम्मं नपप्प मज्जति ।।3।।

महामंगल सुत्त

एवं मे सुतं । एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने
अनाथ पिण्डिकस्स आरामे । अथ खो अयंतरा देवता
अभि क्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्त वण्णा केवल कप्पं जेतवनं
ओभासेत्वा । येन भगवा तेनु पसड्ःकमि, उपसंकमित्वा भगवंत
अभि वादेत्वा एकमंत आठ्ठासि । एकमंत ठिता खो सा देवता
भगवंत गाथाय अज्झभासि :-

बहू देवा मनुस्सा च, मंगलानि अचिन्तयुं ।
आकङ्खमान सोत्थानं, ब्रुहि मंगल मुत्तमं ।। 1।।

असेवना च बालनं, पंडितानाचं सेवना
पूजा च पूज नीयानं, एतं मंगल मुत्तमं ।।2।।

पति रुप देसवासो च, पुब्बे च कत पुयंता ।
अत्त सम्मा पणिधि च, एतं मंगल मुत्तमं ।।3।।

बाहु सच्चं यंच, सिपयंच, विनायो च सुसि क्खितो ।
सुभासिता च या वाचा, एतं मंगल मुत्तमं ।।4।।

माता-पितु उपठ्ठानं, पुत्त दारस्स संगहो ।
अनाकुला च कम्मंता, एतं मंगल मुत्तमं ।।5।।

दानं च धम्म चरिया च, ज्ञांतकानं च संगहो ।
अन वज्जानि कम्मानि, एतं मंगल मुत्तमं ।।6।।

आरति विरती पापा, मज्ज पाना च संयंमो ।
अप्प मादो च धम्मेसु, एतं मंगल मुत्तमं ।।7।।

गारवो च निवातो च संतुठ्ठी च कतयुता ।
कालेन धम्म सवणं, एतं मंगल मुत्तमं ।।8।।

खंति च सोव चस्सता, समणानं च दस्सनं ।
कालेन धम्म साकच्छा, एतं मंगल मुत्तमं ।।9।।

तपो च ब्रम्ह चरियंच, अरिय सच्चान दस्सनं ।
निब्बाण सच्छि किरया च, एतं मंगल मुत्तमं ।। 10।।

फुठ्ठस्स लोक धम्मेहि, चित्तं यस्स न कम्पति ।
असोकं विरजं खेमं, एतं मंगल मुत्तमं ।। 11।।

एता दिसानि कत्वान, सब्बत्थम पराजिता ।
सब्बत्थ-सोत्थि गच्छंति, तं तेसं मंगल मुत्तमं ।। 12।।

करणीयमेत्त सुत्त

करणीय मत्थ कुसलेन, यंतं संत पदं अभि समेच्च ।
सक्को उजु च सुजु च, सुवचो चस्स मुदु अनति मानी ।। 1।।

संतु स्सको च सुभरो च, अप्प किच्चो च सल्ल हुक वुत्ति ।
संति द्रिंयो च निपको च, अप्प गब्भो कुलेसु अननु गिध्दो ।।2।।

न च खुद्दं सामाचरे किंच्चि, येन विज्जु परे उपव देयुं ।
सुखिनो वा खेमिनो होन्तु । सब्बे सत्ता भवंतु सुखि तत्ता ।।3।।

ये केचि पाण भूतऽत्थि तसा वा, थावरा वा अनव ससो ।
दीघा वा ये महंता वा, मज्झिमा रस्सका अणु कथूला ।।4।।

दिठ्ठा वा येव अदिठ्ठा, ये च दूरे वसंति अविदूरे ।
भूता वा सम्भवेसी वा, सब्बे सत्ता भवंतु सुखि तत्ता ।।5।।

न परो परं निकुंब्बेथ । नाति मज्जेथं कत्थचि न किंच्चि ।
ब्यारो सना पटि घसज्जा, नाज्ज्म ज्जस्स दुक्खमिं’च्छेया ।।6।।

माता यथा नियं पूतं, आयुसा एकपुत्तं मनु रक्खे ।
एवम्पि सब्ब-भूतेसु,मानसं भावये अपरिमाणं ।।7।।

मेतच्चं सब लोकस्मिं, मानसं भावये अपरिमाणं ।
उध्दं अधो च तिरियच्च,असम्बाधं अवेरं असपत्तं ।।8।।

तिठ्ठं चरे निसिन्नो वा, सयानो वा यावतस्स विगतमिध्दो ।
एतं सतिं अधिठ्ठोय्य, ब्रम्हम’तं विहरं इधमा’हु ।।9।।

दिठ्ठिच्च अनुप गब्भो, सीलवा दस्सनेन सम्पन्नो ।
कामेसु विनेयं गेधं, न हि जातु गब्भ सेय्यं पुनरेती’ति ।। 10।।

पुण्यानुमोदन

दुक्ख पत्ताच निदुक्खा भय पत्ताच निब्भया ।
सोक पत्ताच निसोक्का होन्तु सब्बेपि पाणि नो ।। 1।।

एतावताच अम्हे हि सम्भतं पुयंग सम्पदं ।
सब्बे देवानु मोदंतु सब्ब संपति सिध्दिया ।।2।।

दानं ददंतु सध्दाय सीलं रक्खंतु सब्बदा ।
भवना भिरता होंतु गच्छंतु देवतां गता ।।3।।

सब्बे बुध्दा बलपत्ता पच्चे कानच्च यं बलं ।
अर हंता नच्च तेजेन रक्खं बंधामि सब्बेसा ।।4।।

आका सट्ठाच भुम्मट्ठा देवा नागा महिंध्दिका ।
पुयंगं तं अनु मोदित्वा चिरं रक्खंतु सासनं ।।5।।

आका सट्ठाच भुम्मट्ठा देवा नागा महिंध्दिका ।
पुयंगं तं अनु मोदित्वा चिरं रक्ख्ांतु देसनं ।।6।।

आका सट्ठाच भुम्मट्ठा देवा नागा महिंध्दिका ।
पुयंगं तं अनु मोदित्वा चिरं रक्खंतु त्वं परंति ।।7।।